Datury, czyli anielskie trąby

Wszystkie gatunki lubią ziemię próchniczną, bogatą w składniki pokarmowe, dobrze przepuszczalną i szybko nagrzewającą się. Najlepiej rosną w środowisku lekko kwaśnym do obojętnego (pH 5,5-6,5).

Na spód doniczki (później dużego pojemnika) dajemy grubą warstwę drenażu, aby korzenie miały dużo powietrza i nie zalegała w nich woda. W ciągu roku należy rośliny przesadzać kilkakrotnie do coraz większych doniczek.

Datury należą do wyjątkowo żarłocznych roślin, dlatego starsze egzemplarze nawozimy intensywnie w okresie całej wegetacji. Można zastosować do podłoża nawóz wolno rozkładający się w glebie.

Pod koniec wegetacji ograniczamy nawożenie, aby rośliny mogły wejść w okres uśpienia.

Datury posiadają bogate ulistnienie oraz duże liście dlatego też w okresie upałów zapotrzebowanie na wodę mają olbrzymie. Aby zmniejszyć parowanie starsze rośliny dobrze jest umieścić wraz z donicą w ziemi. Zapobiega to nie tylko szybkiej utracie wody, ale również chroni roślinę przed przewróceniem. Roślina na brak wody reaguje gwałtownym więdnięciem.

Datury lubią światło, jednak zbyt ostre promienie słońca może przypalić delikatne liście, dlatego najkorzystniej jest ustawić je w miejscu, gdzie słońce jest obecne przez 4-6 godzin na dobę. Jedna roślina w ciągu lata może wydać od 160 do 200 kwiatów.

Najłatwiej rozmnaża się datury przez sadzonki pędowe. W tym celu kilkumiesięczny lub jednoroczny pęd tniemy na małe odcinki (7-12cm) przy pomocy sekatora. Górna część sadzonki musi posiadać pączek z młodymi listkami. Sadzonki zanurzamy w ukorzeniaczu i sadzimy w mieszaninie piasku i torfu.

Datury są bardzo wrażliwe na temperatury minusowe, powinny być schowane do piwnicy przed nadejściem przymrozków. Jeżeli jednak zdarzy się, że nie zdążymy i roślina zostanie omrożona, przycinamy pędy i wstawiamy roślinę do piwnicy. Przez całą zimę pilnujemy by bryła korzeniowa nie przeschła. Rośliny wystawiamy na zewnątrz po ostatnich przymrozkach majowych.