„Dobre ciało”. Dobre ciało?

Z drugiej strony to sama autorka okazała się słaba. Wpadła jak dzikus do dżungli na hinduską bieżnię i nie chciała z niej zejść. Powiedziała głośno całemu światu, że jej problemem jest brzuch. I choć tłumaczy się z tego, że o nim pisze, bo zdaje sobie sprawę, że większym problemem świata jest terroryzm... to jednak pisze. I dopiero na końcu swojej podróży odkrywa, że jednak gra nie jest warta świeczki. Musiała zobaczyć jak wielkim bólem dla kobiety jest sprostać oczekiwaniom innych, żeby wreszcie pokochać siebie. Całą siebie. Łącznie z brzuchem.

Czytam „Dobre ciało” w tramwaju. Kończę część, której bohaterka postanowiła dla swojego dwadzieścia lat starszego męża zwęzić waginę. Nic wielkiego w porównaniu z kobietami z poprzednich części książki. Moją uwagę odwraca mężczyzna. Wsiadł do tramwaju przy pomocy innego uprzejmego. Obcego. W środku już, dogodnego miejsca przy drzwiach ustępuje mu kobieta. Jest niewidomy. Musi każdego dnia pokonywać swoją codzienność słuchem i dotykiem. I jeszcze pozostaje mu liczyć na innych, zazwyczaj obcych ludzi. Myślę o tym i chce mi się rzygać „Dobrym ciałem”. Myślę o tym jak jesteśmy słabi. Jak mogłyby być szczęśliwe bohaterki tej książki, gdyby potrafiły o siebie walczyć. Ale to nie tylko ich problem. One są jak przerysowana karykatura, a problem jest nasz – wspólny. Nie potrafimy doceniać i skupiać się na tym co ważne. Każdy z nas ma swój „brzuch” i on przysłania resztę. Całe szczęście, że już we wstępie Ensler daje nam do zrozumienia, że teraz to już nie brzuch jest dla niej najważniejszy, a jej lękiem jest „śmierć wyobraźni i oryginalności, metafory i pasji”. Niech to wstęp będzie nauką dla każdego sięgającego po tę książkę, a cała reszta niech będzie głęboką refleksją nad tym, co naprawdę jest w życiu ważne.

Może jednak nie trzeba jechać w daleką podróż, by odkryć, że zbyt często pochłania nas małostkowość. Może wystarczy zrzucić swój „brzuch” i zobaczyć wreszcie, że obok są ludzie. Jest życie.