Uprawa lebiodki pospolitej

Zbiór

Ziele pozyskujemy osmykując liście w raz z kwiatkami lub też zbieramy całe łodygi w okresie kwitnienia i po wysuszeniu usuwamy grubsze łodygi. Surowiec suszymy w cieniu w miejscu przewiewnym. Świeże listki zbieramy na bieżąco, jako przyprawę podczas całego okresu wegetacji.

Właściwości

Lebiodka zawiera olejki eteryczne i dużą ilość garbników. Wspomaga wydzielanie soków trawiennych, śliny, śluzu, moczu i żółci. Ma też działanie przeciwskurczowe i wiatropędne. Jako zioło stosowana jest jako lek moczopędny, żółciopędny, w stanach nieżytowych żołądka, górnych dróg oddechowych, kaszlu i utrudnionym odkrztuszaniu. Ma też zastosowanie zewnętrzne do płukania jamy ustnej, gardła, do kąpieli przy świądzie skóry i trudno gojących się ranach. Napar z ziela, jako lek żołądkowy należy pić 2-3 razy dziennie na pół godziny przed posiłkiem, a po posiłkach jako lek wiatropędny i wykrztuśny.

Lebiodka w kuchni

Lebiodka swoja popularność zawdzięcza modzie na pizzę, w której jest główną przyprawą. Używa się zarówno świeżych listków jak i suszonych wraz z kwiatkami. Możemy dodawać ją do potraw mięsnych, jaj i ryb. Przyprawiają lebiodką także warzywa- cukinie, bakłażany, pomidory, fasolę, zupy jarzynowe, ziemniaczane. Ziele to dodajemy na początku gotowania.